Backend nie dostawal ani adresu serwera LiveKit, ani kluczy API: brakowalo
czterech linii w sekcji `environment`. Bez nich WIDEO NIE DZIALA WCALE, wiec
na dzialajacej instancji zmiana byla dopisana recznie i istniala WYLACZNIE
w pliku roboczym na serwerze. `git checkout` albo konflikt przy `pull` skasowalby
ja bez sladu, a kto odtwarzalby instancje z repozytorium, nie dowiedzialby sie
o niej wcale.
Komentarze w obu plikach mowily przy tym cos innego niz stan faktyczny:
compose sugerowal, ze konfiguracja wideo idzie przez panel jak SMTP,
a `.env.production.example` twierdzil wprost, ze "klucze API ustawia sie
w panelu". Stad brala sie mylaca obserwacja, ze `app_settings` nie ma zadnego
klucza LIVEKIT mimo dzialajacego wideo: to jest stan NORMALNY, bo
`SettingsService` czyta baze, potem srodowisko, potem wartosc domyslna.
Wideo idzie przez srodowisko swiadomie: dostawca i klucze naleza do
infrastruktury instancji, tak samo jak adres MinIO czy baza, a adres LiveKit
musi zgadzac sie z domena obslugiwana przez nginx hosta. Ustawia je wiec ten,
kto wdraza, a nie administrator tresci.
Dopisane takze `LIVEKIT_INTERNAL_URL`, ktorego w pliku wzorcowym nie bylo,
choc `SettingKey` zna je od poczatku: adres widziany przez backend bywa inny
niz ten dla przegladarki, a bez niego nagrywanie przez Egress probuje laczyc
sie z serwerem droga publiczna.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
debian